Drie perspectieven voor een mooi huwelijk

BRON: THE NEW YORK TIMES | DAVID BROOKS

Twee jaar geleden schreef Eli Finkel, psycholoog aan de Northwestern University, een artikel voor The Times waarin hij beschreef dat het huwelijk aan het polariseren is. De beste huwelijken vandaag zijn beter dan de beste huwelijken van generaties geleden, de slechtste huwelijken van nu zijn slechter, en in het algemeen is het gemiddelde huwelijk zwakker dan het gemiddelde huwelijk in de dagen van weleer.
De verwachtingen van het huwelijk zijn gerezen schrijft Finkel. Mensen van nu willen dat het huwelijk hun financiële, emotionele en geestelijke noden vervult. Maar terwijl sommige mensen veel tijd besteden aan het werken aan hun huwelijk en daar de vruchten van plukken, besteden sommige mensen er minder tijd aan en hun huwelijk raakt langzaam in verval. De manier waarop we over het huwelijk praten is ook polariserend. Wanneer je populaire literatuur leest zijn er drie verschillende maar niet onderling uitsluitende perspectieven op het denken over beslissingen aangaande het huwelijk.

Psychologisch perspectief

De meeste van de populaire boeken over het huwelijk gebruikt een psychologische lens. Deze boeken beginnen met het uitgangspunt dat trouwen een ontmoedigend vooruitzicht is, meer dan de helft van de huwelijken mislukken. De psychologen willen dat je zowel analytisch als romantisch denkt over de persoon die je trouwt. Kijk vooral naar de eigenschappen. Denk niet dat negatieve eigenschappen zullen veranderen, schrijft Ty Tashiro in “The Science of Happily Ever After”, want ze blijven constant tijdens het leven. Concentreer niet op irrelevante factoren zoals uiterlijk en ga geen negatieve informatie over een partner weg rationaliseren.

Romantisch perspectief

Het tweede perspectief is het romantische perspectief. Dit is dominant in films en muziek, waar men de persoon wil trouwen waar ze hartstochtelijk verliefd op zijn. De logica is dat je een aantal jaar van gepassioneerde liefde nodig hebt om samen te smelten, zodat je bij elkaar blijft wanneer het moeilijk wordt. In “The Good Marriage” concluderen Judith Wallerstein en Sandra Blakeslee dat vijftien procent van stellen een levenslang romantisch huwelijk hebben.

Moreel perspectief

Het derde perspectief is het morele perspectief. In dit perspectief bestaat het huwelijk niet enkel om het bestaan zelf of voor de voortplanting. Het bestaat om een hoger doel te dienen, of het nu gaat om het zoeken naar het koninkrijk van God voor religieuzen of in dienst van een gezamenlijk doel of verbetering van de mensheid voor seculieren. In “The Meaning of Marriage” beargumenteert Tim Keller dat het huwelijk je aan jezelf introduceert. Je realiseert je dat je niet zo’n nobel en makkelijk mens bent om mee te leven als dat je dacht toen je nog alleen was. In een goed huwelijk identificeer je je eigen egoïsme en zie je dat als het fundamentele probleem. Je neemt het serieuzer dan het egoïsme van je partner. In dit perspectief is het huwelijk niet een poging van twee individuen om hun eigen behoeften te bevredigen, het is een onderneming van gezamenlijk zelf-geven om samen te groeien. Elke dag zijn er kansen om je partner te inspireren en te bemoedigen om zijn of haar beste zelf te worden.

Kwaliteit

Deze drie perspectieven opereren op verschillende niveaus: persoonlijkheid, emoties en de deugd. De eerste twee perspectieven zijn veel aanwezig in onze cultuur – in boekenwinkels, muziek en in films. Maar het morele perspectief, met haar weergave van het huwelijk als een bindend moreel project, is minder gebruikelijk. Misschien is dat de reden waarom de kwaliteit van het gemiddelde huwelijk afneemt?

BRON: THE NEW YORK TIMES | DAVID BROOKS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *